PRL

Kiedyś miałem taką galeryjkę, w swoim serwisie i cieszyła się sporym zainteresowaniem. Może tutaj będzie lepsze dla niej miejsce. W końcu pojęcie filozofii jest bardzo pojemne:)

Ciąg dalszy nastąpi, do wyczerpania mojego archiwum…

Samochód Warszawa – o nadzwyczaj silnej konstrukcji. Jedyny znany mi samochód, który był w stanie przeżyć czołowe zderzenie ze Starem. Z elegancką wydłużoną maską – dostępny również w wersji kombi.

Juniorki – obowiązkowe wyposażenie ucznia w wielu szkołach.
Juniorki albo kapcie na zmianę nosiło się do szkoły w specjalnie do
tego przeznaczonym worku. Juniorki uważane były za obuwie
ortopedyczne i faktycznie – póki były w użyciu ortopedom nie groziło
bezrobocie. Ani chirurgom.

Mleko – w szklanych butelkach z wciskanym kapslem, chude ze
srebrnym, pełnotłuste z Żółtym. Dzieciaki w szkole zmuszane były do
picia mleka na dużej przerwie. Mleko nalewano chochlą z kadzi do
kubków bez uszka; nauczyciele pilnowali, czy wszystko zostało wypite,
a chłopaki rzucali w dziewczyny koŜuchami z mleka.

Saturator – uliczna wersja domowego syfonu. Z saturatora sprzedawano wodę sodową; w wersji z sokiem lub bez, potocznie nazywaną 'gruźliczanką'. Nazwa ta pochodziła od tego, że w czasach przed wprowadzeniem jednorazowych plastikowych kubków, na wyposażeniu saturatora była jedna szklanka (czasem na łańcuszku), którą po użyciu opłukiwano pod trzema krzyżującymi się strumyczkami wody.

Polo Cocta – polska Coca-Cola. Prawie.

Pasta Nivea – do zębów i nie tylko. Świetnie czyściła srebro oraz tenisówki. Do tych ostatnich świetnie też nadawała się kreda. Nie przypadkiem zresztą - kreda wydawała się podstawowym składnikiem tej pasty, która się nie pieniła, nie zawierała fluoru i była obrzydliwa w smaku. Cóż z tego skoro polecała ją większość dentystów?

Papierosy – Popularne i Sporty dla twardzieli, dla dam były Carmeny oraz mentolowe Mewy. Czasem papierosy sprzedawano na wagę. No i oczywiście były bez filtra.

Polskie reklamy – dziś już kultowy PRUSAKOLEP oraz Sosy Billy w każdej chwili. „Słuchajcie dziewczyny, dziewczyny słuchajcie, dużo karotyny co dzień spożywajcie” to jedna z wczesnych reklam transmitowanych przez Program III PR. Chyba chodziło o sok z marchwi w tej powyższej.

Historyjki obrazkowe z gumy Donald – przykład działań dywersyjnych wrogich imperialistycznych mocarstw. Oficjalny środek płatniczy w podstawówce.

Tyle można było jeździć.

Kartka na mięso, wędlinę i masło – kartki na czekoladę przysługiwały tylko rodzinom z dziećmi, kartki na mydło (Mefisto – z diabłem na opakowaniu!) tylko robotnikom, a majtki tylko kobietom pracującym na drabinach (wg. Kabaretu Olgi Lipińskiej)

Niepowtarzalna maszyna licząca...

Proszek IXI – prawdziwy i oryginalny „zwykły proszek”. Podobno wyŜerał dziury w rękach, ale to pogłoska. Gdyby była to prawda, całe pokolenia polskich kobiet miałyby ręce jak Freddie Krúger (tylko bez tych gustownych nożyków na palcach oczywiście), bo przecież gumowych rękawic Villedy też wtedy nie było.

Klej guma arabska – gumowy posiadał jedynie korek, który trzeba było przebić nożyczkami, aby otworzyć klej. Z oczywistych względów nie dawało się już tego kleju zamknąć, dopóki klej na korku nie zasechł na twardą, śmierdzącą skorupę. Wtedy nie można go było z kolei otworzyć. W przeciwieństwie do kleju roślinnego w tubce, guma arabska była niejadalna.

Listy przebojów – dwie porządne: Lista przebojów Programu III oraz Lista Przebojów Rozgłośni Harcerskiej. Ponieważ w Polsce nie było moŜliwości swobodnego nabywania płyt, zwłaszcza zagranicznych, polskie listy przebojów ustalano zliczając ilość głosów oddanych (na kartkach pocztowych!) na dany utwór.

BHT - Reklama społeczna

Prawie czekolada;)

Czekolada (etykieta zastępcza) – czekolada niestety też była zastępcza. I w dodatku na kartki.

Znaczy przeczytane i zaakceptowane;)

Buty RELAKS – wzorowane na obuwiu Neila Armstronga, polska wersja moonwalk – w tym naprawdę trzeba było umieć chodzić. Wśród młodzieży szczyt obciachu, znane mi są przypadki, kiedy osoba usiłująca się pozbyć relaksów (poprzez utopienie ich w stawie), sama o mało się nie utopiła.

Dla dzieci;)

W portfelu było to na specjalnych prawach.

Napój powszechnie dostępny, ale nie w oficjalnej dystrybucji.

To był taki banknot na najdrobniejsze wydatki:)

Dziś jak mamy tyle na koncie to jest... spokój:)

Szczególnie pojemny pojazd transportowo - osobowy.

Tarcze szkolne – przysługiwały dwie; jedna na rękaw fartuszka szkolnego (nylonowego paskudztwa w kolorze granatowym z odpinanym białym kołnierzykiem), druga na rękaw kurtki. Przy wejściu do szkoły stali dyżurni (pyskate chłopaki ze starszych klas) i sprawdzali, czy delikwent ma kapcie, fartuszek, tarczę i czy tarcza nie jest przypadkiem przypięta na agrafkę. W przypadku braku jednego z powyższych klient zasuwał z powrotem do domu i miał nieusprawiedliwioną nieobecność na pierwszej lekcji. Ordnung muss sein!

Piwo orzeźwia i wzmacnia. Ale te czasy już nie wrócą